روزه و نظرات برخی دانشمندان
- دكتر ژان فروموزان: ذخایر گلیكوژن كبدی و پروتئین خون و ذخیره چربی كه در مرد 30 درصد و در زن 20 درصد است برای یك ماه بدن كافی است؛ بنابراین طبق نتایج موجود پزشكی در یك ماه روزه ، از نظر بهداشتی خللی در بدن انسان به وجود نمی آید.
وی همچنین روش معالجه با روزه را «شست و شوی احشاء» تعبیر می كند و می گوید: در آغاز روزهداری زبان باردار است، عرق بدن زیاد است، دهان بو می گیرد، گاه آب از بینی راه می افتد و همه اینها علامت شست و شوی كامل بدن است. بعد از سه الی چهار روز بو برطرف می شود، اسیداوریك ادرار كاسته می شود و شخص احساس سبكی و نشاط فوقالعاده می كند. در این حال اعضا هم استراحتی دارند.
- دكتر كارل (امریكایی): بر لزوم روزه داری در تمام ادیان تأكید شده است. در روزه ابتدا گرسنگی و گاهی نوعی تحریك عصبی و بعد ضعف احساس می شود. در عین حال تغییرات مهمی صورت می گیرد و بالاخره تمام اعضا مواد خاص خود را برای نگهداری و تعادل محیط داخلی و قلب قربانی می كنند. به این ترتیب روزه تمام بافتهای بدنی را می شوید و آنها را تازه می كند.
- دكتر گوئل پا (فرانسوی): چهار پنجم بیماریها از تخمیر غذا در رودههاست و همه با روزه اصلاح می شوند.
- دكتر تومانیانس: فایده كم خوردن و پرهیز كردن از غذاها در یك مدت كوتاه آن است كه چون معده در مدت یازده ماه مرتب پر از غذا بوده، طی یك ماه روزه داری مواد زاید آن دفع می شود. همین طور كبد كه برای هضم غذا مجبور است دائماً صفرای خود را مصرف كند، در این مدت سی روز، ترشحات صفراوی را صرف حل كردن باقی مانده غذای جمع آوری شده خواهد كرد. بهعلاوه، دستگاه هاضمه در نتیجه كم خوردن غذا، اندكی فراغت حاصل می كند و رفع خستگی می نماید.
- فیثاغورث طبیب و دانشمند بزرگ یونانی، هنگام مرگ، شاگردانش را به روزه گرفتن توصیه كرد.
- در زمان بقراط ، اطبا بیماران خود را كه به بیماری سخت دچار بودند از غذا خوردن منع می كردند.
- آلكسی سوفورین (طبیب روسی) كتابی به نام امساك در غذا به رشته تحریر درآورده كه در آن مدت روزهِ طبی چهل روز تمام است؛ روزهای كه نه سحری دارد و نه افطاری. تنها چیزی كه روزهدار مجاز است بخورد فقط آب، آب میوه و چای است. او معتقد است حتی مسلولین كه نیاز به تقویت بیشتری دارند اگر این رژیم عجیب را بگیرند به سرعت غیرقابل تصوری بهبود خواهند یافت!
وی همچنین می گوید: انواع بیماریها از غذاهای زاید كه از معده می گذرند و در بدن تحلیل نمی شوند سرچشمه می گیرند. این مواد غذایی اضافی عفونتهایی تولید می كنند كه بهترین شرایط را برای رشد و نمو میكربها و باكتریها فراهم می سازند و درمان همه آنها از طریق گرسنگی و امساك از غذا صورت می گیرد.
